Relacje między religią a filozofią, czy też pomiędzy wiarą a nauką należą bez wątpienia do najważniejszych, ale i najtrudniejszych zagadnień, z jakimi zmaga się myślenie współczesnego człowieka. Wydaje się, że każdy, kto szczerze poszukuje mądrości i chce wykorzystać w tym celu zarówno wiarę, jak i rozum („Fides et Ratio” – tytuł niezwykle ważnej w tym kontekście encykliki Jana Pawła II), poszukuje kompetentnej i aktualnej literatury. A napisać książkę, która – z jednej strony – nie ogranicza się do powierzchniowego spojrzenia na teologię, zaś z drugiej jest otwarta na najnowsze osiągnięcia nauk przyrodniczych, jest bardzo trudno. W polskim piśmiennictwie należy tu podkreślić przede wszystkim całokształt dzieła ks. prof. Michała Hellera – kosmologa, filozofa i teologa; z jego książkami jeszcze niejednokrotnie w tej rubryce przyjdzie nam się spotkać. Dzisiaj jednak chciałbym przedstawić inną, również bardzo cenną i ze wszech miar godną polecenia pozycję – „Współczesna fizyka a wiara w Boga”. Jej autorem jest Stephen M. Barr, amerykański fizyk, specjalista w dziedzinie teoretycznej fizyki cząstek elementarnych. Trzeba przyznać, że – choć jest to książka popularnonaukowa i nie wymaga od czytelnika przygotowania fizycznego lub matematycznego – łatwa w lekturze nie jest. Autor w niezwykle kompetentny i zarazem ciekawy sposób przedstawia najważniejsze idee współczesnej fizyki, m.in. teorię Wielkiego Wybuchu, podstawy teorii kwantowej, a następnie pokazuje ich filozoficzne implikacje. Dużo miejsca poświęca dyskusji tzw. antropicznych koincydencji i – bardziej ogólnie – miejscu człowieka w kosmosie.
Autor przekonująco pokazuje, że wielkie odkrycia naukowe XX wieku dostarczają wielu argumentów za przyjęciem poglądu przyjmującego istnienie Boga jako pierwszej przyczyny i podkreślający zasadniczą różnicę między istotami myślącymi a materią. Wydaje się, że dla każdego naukowca i chrześcijanina omawiana pozycja powinna być lekturą obowiązkową.

Stephen M. Barr, „Współczesna fizyka a wiara w Boga”, Wyd. Techtra, Wrocław 2005

„Parami do nieba” Zbigniewa Nosowskiego jest chyba pierwszą książką w całości poświęconą małżeńskiej duchowości ukierunkowanej na świętość. W zasadzie, w nauczaniu Kościoła w tej dziedzinie – zwłaszcza w okresie posoborowym – powiedziano już bardzo wiele; wiadomo np., że powołanie do małżeństwa jest też powołaniem do uświęcenia się obojga małżonków. A jednak – do roku 2001, kiedy Jan Paweł II beatyfikował małżonków Alojzego i Marię Beltrame Quattrocchi – papieże nie wynieśli na ołtarze ani jednej pary małżeńskiej! Przez wiele wieków chrześcijańscy małżonkowie nie otrzymywali więc od Kościoła wzorów do naśladowania w postaci beatyfikowanych lub kanonizowanych par małżeńskich. Autor – po gruntownych studiach historyczno – hagiograficznych pokazuje jednak, że w historii Kościoła można znaleźć sporo przykładów świętych małżeństw, w których i żona, i mąż zostali – indywidualnie – beatyfikowani lub kanonizowani.
Największą wartością omawianej książki – zwłaszcza dla czytelnika, który pragnie w swoim małżeństwie zrealizować wspólne powołanie do świętości – jest jej trzecia część, zatytułowana „Czy we dwoje łatwiej się uświęcić?” W jej pierwszym rozdziale pt. „Małżeństwo na trzy sposoby” autor wprowadza bardzo klarowną i pożyteczną systematykę różnych sposobów traktowania duchowości małżeńskiej, którą streścić można następująco: świętość pomimo małżeństwa, świętość w życiu małżeńskim, i świętość poprzez małżeństwo. Po więcej szczegółów – należy zajrzeć do książki; naprawdę warto! Wydaje się, że każde świadome chrześcijańskie małżeństwo, niezależnie od swego „stażu”, powinno wspólnie przeczytać rozdziały: „Mistyka codzienności”, „Picie herbaty a sens życia”, czy wreszcie „Zakochać się we własnej żonie”…
Ciekawa, wartościowa i kompetentnie napisana książka, a jednocześnie piękne świadectwo; czegóż więcej trzeba, aby zachęcić do lektury?

Zbigniew Nosowski, „Parami do nieba”, Biblioteka „Więzi”, Warszawa 2004